In februari 2008 organiseerde ik deze retraite al eens. Het was voor allen een bijzondere ervaring. Een deelnemer schreef:

Ik wist wat er van ons verwacht werd: stil zijn.

Ik wist niet wat ik zelf kon verwachten: wat zou de stilte met mij doen en wat zou ik met de stilte doen?

Langzaam voel ik de stilte zakken. Stilte wordt meer dan zwijgen. De stilte kan veelzeggend zijn en hoeft zich niet te vullen met (stille) woorden. Er ontstaat een onverwachte ruimte en ontvankelijkheid in mezelf.

En zo in mezelf gekeerd is het prettig om de nabijheid van de anderen te voelen, bij elkaar te zijn, terwijl een ieder doet wat hij/zij wil: lezen, studeren, tekenen, slapen, wandelen of in de sauna zweten.

Het is ieder voor zich en God voor ons allen.

Het is zoals in het lied: 'even wordt het waar en dan is het weg'.

Het laadt me op, ik krijg er een enorme energie van.

En dan wordt de stilte doorbroken.

We wandelen samen door de witte Finse natuur. We hebben serieuze gesprekken met elkaar.

We drinken wat. We lachen veel. Het voelt als een noodzakelijke ontlading.

Ik kijk terug op de afgelopen week: een nieuwe ervaring rijker, die zonder mijn mederetraitegangers niet zo intens zou zijn geweest.

Nog even zijn we toerist in Turku en Helsinki en genieten we van het schoolreisje.

Op Schiphol wordt er op ons gewacht.

Ik kom thuis en vraag me af: hoe houd ik deze opgedane energie vast en hoe laad ik mij in het gewone leven weer op als de energie toch minder wordt?